Geschiedenis

In het stadje Old Lyme, Connecticut in de Verenigde Staten kregen in 1975 opvallend veel kinderen en volwassenen last van (acute) reuma-achtige klachten. Ontdekt werd dat deze klachten ontstonden na het oplopen van een tekenbeet. Daarbij werd in veel gevallen melding gemaakt van het verschijnen van een rode kring in de buurt van de beet. Andere klachten waren: algehele malaise, vermoeidheid, koorts, stijve nek, hoofd-, rug- en spierpijnen, misselijkheid, braken, zere keel. Ook werden er verspringende gewrichtspijnen, neurologische en hartafwijkingen vastgesteld.
Dr. Allen Steere verrichtte onderzoek naar de oorzaak van deze plotselinge uitbraak en kwam tot de conclusie dat hij een nieuwe ziekte ontdekt had. Hij noemde dit: Lyme-artritis.

Eigenlijk was het niet meer dan een herontdekking van de ziekte. In Europa werd namelijk al in 1883 voor het eerst melding gemaakt van verschijnselen van wat vanaf 1975 de ziekte van Lyme genoemd zou worden.
In 1909 presenteerde de Zweedse Dermatoloog Dr. Arvid Afzelius een ringvormige uitslag waarvan men vermoedde dat die ontstond na een tekenbeet, tegenwoordig bekend als Erythema Migrans, ook wel EM genoemd.
In de daarop volgende jaren werden diverse uitingsvormen van Lyme door verschillende artsen beschreven: de ACA, lymfocytoma en neurologische ziekteverschijnselen (Barnnwarth’s syndroom). Er werd ook een samenhang ontdekt tussen een tekenbeet, EM en het Barnnwarth’s syndroom.
Verondersteld werd dat de ziekte veroorzaakt werd door een spirocheet, wat in 1981 bevestigd werd toen de Zwitserse entomoloog Willy Burgdorfer spirocheten aantrof in de maag van de Ixodes scapularis teek. Als eerbetoon werd de spirocheet genoemd naar de ontdekker: Borrelia burgdorferi.
Een jaar later vond Dr. R. Ackermann spirocheten in de Ixodus ricinus teek in Duitsland en hij behandelde het EM met antibiotica. Hij kwam tot de conclusie dat de ziekte veroorzaakt werd door een spirocheet vanwege de terugkomende verschijnselen net zoals bij syfilis en relapsing fever.
In 1983 werd voor het eerst in Connecticut de Borrelia burgdorferi gevonden bij een patiënt met een EM. In dat zelfde jaar vond Dr. Ackermann antilichamen tegen de Borrelia burgdorferi in patiënten met een EM en het Barnnwarth’s syndroom. Twee jaar later laat hij zien dat er negatieve antilichamen-testen zijn bij patiënten met een EM.

De Europese wetenschap was dus al veel verder dan de Amerikaanse toen Dr. Steere in 1977 voor het eerst Lyme-artritis beschreef. Later werd de naam veranderd in Lyme Disease omdat het niet alleen om artritis ging, maar de ziekte een scala aan symptomen, klachten en ziektebeelden kon geven. Tegenwoordig wordt de ziekte Lyme-Borreliose genoemd. Nog steeds wordt door velen gedacht dat de ziekte voor het eerst in 1975 in Old Lyme optrad, maar waarschijnlijk bestaat de aandoening al veel langer. Wetenschappers van een museum in Massachusetts vonden in teken, die van geconserveerde muizen uit het jaar 1894 kwamen, de Borrelia burgdorferi bacterie. Uit deze gegevens valt af te leiden dat de ziekte al minstens 100 jaar bestaat zowel in de VS als in Europa.

In ons land worden we ook frequent geconfronteerd met Lyme-Borreliose. Op 11 mei 1994 is daarom door patiënten de Nederlandse Vereniging voor Lymepatiënten (NVLP) opgericht, met als doel op te komen voor de Lymepatiënten in de ruimste zin van het woord.